O tym co robić kiedy doba jest za krótka - deficyt czasu

Niby święta, niby leniuchowanie zawiera się w ich definicji, ale w tym roku z mojej definicji słowo odpoczynek zostało wykreślone wielką grubą krechą i zastąpione słowem "obowiązek". Przypuszczam, że nie tylko z mojej, bo każda pani domu myjąca okna, biegająca z mopem, a w końcu podająca do stołu z uśmiechem na twarzy dziesięć tysięcy własnoręcznie przygotowanych potraw, wie o czym mówię. Nie żebym ja była taką panią domu (nie żebym w ogóle była panią domu), ale też niejako na własne życzenie zorganizowałam sobie takie "Happy Holidays" jak to poprawnie politycznie mówi Katy Perry w reklamie H&M.

Mam taką refleksję: czas jest naszą najcenniejszą walutą, nie do odzyskania i trzeba nim mądrze gospodarować. W pogoni za pieniążkiem i prestiżem można całkiem o tym zapomnieć, szczególnie na początku dorosłego życia, kiedy trzeba jakoś się ogarnąć, znaleźć prace i budować swoje zawodowe doświadczenie. Sęk w tym, żeby wspomnianą walutą gospodarować mądrze i nie obudzić się kiedyś z ręką w nocniku, pomarszczoną twarzą, nerwicą i bez przyjaciół. Podczas kilku ostatnich dni, które powinny być świętowaniem, a dla mnie były czasem pracy przed komputerem i klikania w klawiaturę zastanawiałam się co robię źle i co mogę zmienić, żeby więcej nie spędzić w ten sposób żadnego dnia (jesli to możliwe), lub  przynajmniej ich jak najmniej ilość. Moje wnioski i rady dla samej siebie i innych są następujące, należy:

1. ustalić właściwą hierarchię ważności
Spośród wszystkich rzeczy, które masz na głowie musisz wybrać te najważniejsze i postawić je na pierwszym miejscu. Możliwe, że część zobowiązań w ogóle trzeba będzie odłożyć w czasie. Z drugiej strony trzeba uważać na zdradliwe słowo "później" (gdyby "później" było kobietą, to z pewnością byłoby zdzirą), bo łatwo go nadużyć i po prostu coś spieprzyć.

2. planowanie krótko- i długoterminowe
Od razu łatwiej zorganizować dzień kiedy postawisz sobie cele "na dziś", zapiszesz je na jakiejś kartce i będziesz miał przed oczami, tak żeby Twój leniwy, zakręcony jak słoik ogórów mózg o nich nie zapomniał. Ja lubię to robić rano, zanim wstanę z łóżka. Poświęcam wtedy 10-15 min na planowanie (łącząc jednocześnie przyjemne z pożytecznym, bo to znaczy, że mogę polenić się dłużej w łożu :3). Warto notować też plany długoterminowe - na najbliższy tydzień czy miesiąc. Np. "Od czwartego stycznia biorę się za pisanie magisterki!" Czemu akurat od czwartego? - Ktoś być może zapyta (a może nie). - Czemu by nie od czwartego, dzień tak samo dobry jak każdy inny.

3.nie bierz na siebie więcej niż jesteś w stanie zrobić
Trzeba jednak określić jakieś granice, bo każdy, nawet najbardziej napakowany energią byt potrzebuje czasem zrobić coś zupełnie niepożytecznego i nieproduktywnego, np obejrzeć serial, czy pospać te 8 godzin... Poza tym można by raz na czas przezwyciężyć naszą Ryjkową naturę, która podpowiada nam żeby zagarniać dla siebie wszelkie dobra i mieć ich jak najwięcej. Na rzecz Włóczykijowej. (Wiece, "Włóczykije lubią patrzeć, a Ryjki lubią mieć!")


To recepta na najbliższe lata :D A kiedyś... kiedyś rzucę to wszystko w pizdu, zamieszkam w małym, klimatycznym miasteczku z historyczną architekturą, będę miała kominek, psa i bujany fotel, będę spacerować sobie po rozległych równinach pośród owieczek i cieszyć się otaczającymi mnie tworami natury i cały pędzący świat będę miała...gdzieś. :3 Wtedy będę. Ale jeszcze nie teraz.

P.

Jak zapakować prezent świąteczny bez użycia ozdobnego papieru, czyli przedświąteczne kryzysy.

Wielkimi krokami niczym Yeti zbliżają się Święta (bez grama śniegu). Mariah Carey już od dobrego miesiąca powiększa swoją fortunę, a My z H. szamoczemy się w sklepach i łyżwujemy (słowotwórstwo się kłania, Leśmian byłby zachwycony) po Zarze (polecamy odwiedzić to miejsce w Galerii Krakowskiej jako jedno z ostatnich, kiedy już nie macie siły podnieść nogi i zrobić kroku, można tam śmiało pośmigać na butach), w tym samym celu co całe stado innych spoconych ludzi, czyli poszukiwania świątecznych prezentów. Skutki tego przedsięwzięcia lepsze lub gorsze, ale jeśli już komuś uda się coś upolować, to trzeba to jeszcze jakoś przyzwoicie przygotować do prezentacji pod choinką (lub kawałkiem drzewa oplecionym lampkami - warunki studenckie).

Tylko co zrobić, kiedy musisz prezent mieć zapakowany "na już", jeśli nie na wczoraj, a Ty orientujesz się, że nie masz żadnej ładnej torebki, ani żadnego papieru do pakowania, który chociaż odrobinę wygląda jak świąteczny. Nie masz nawet takiego, który w ogóle nie wygląda jak świąteczny. Mało tego, jest niedziela, jedyny papierniczy w pobliżu zamknięty, a Ty gotujesz zupę! Ano - trzeba sobie radzić - rzekł wieśniak wiążąc buta glizdą. Zatem i ja muszę tak rzec.

Nigdy jeszcze nie pakowałam nic w blok rysunkowy. Zawsze musi być ten pierwszy raz. Prosta sprawa (jak to mówi Ewa Chodakowska): obklejasz pudełko kartkami z bloku, następnie doklejasz "wstążkę" z kartek w innym kolorze, orientujesz się, że twój prezent wygląda jak apteczka i nadaje się dla fanów zombie.

  

Dodajesz zatem jedyną wstążkę którą masz w domu i oplatasz nią całość. Wiążesz milion kokardek, które nigdy nie układają się tak jak chcesz. Dla polepszenia sytuacji warto sypnąć gdzieniegdzie brokatem, brokat jest lekarstwem na wszystko :3 (Odkryli to już ludzie od organizacji imprez w Prozaku 2.0, wiecie "Glitter party" czy coś w tym stylu, wstawianie wanny do klubu i te sprawy). Doklejamy kilka gwiazdek, resztę rozsypujemy przypadkiem na dywanie żeby koty mogły się w nich wytarzać i voila! Gotowe!

 I choć poczucie estetyki podpowiada, żeby skropić to wodą święconą, to rozsądek każe uznać, że jak na zaistniałe warunki nie jest AŻ TAK źle, a jak umieści się to pod konarem, w migoczącym kolorowym świetle lampek, to brokat zrobi swoje i może nawet będzie wyglądało zadowalająco.

P.s. Skutki uboczne - zmniejszenie odległości dzielącej Cię od wyhodowania garba oraz dywan w brokacie, co owocuje skarpetkami w brokacie, kapciami w brokacie etc.

P.

A już niebawem: Hate,hate,hate <3

Gdzie pachną stokrotki?

To pytanie retoryczne w tytule to jakże wdzięczny tytuł serialu, który oglądam.
W dzisiejszym poście chciałabym Wam po krótce opowiedzieć co mnie w nim urzekło i czym różni się od innych seriali. No i oczywiście dlaczego warto go obejrzeć :)
"Gdzie pachną stokrotki" to serial komediowy, fantastyczny, obyczajowy.
Opowiada historię cukiernika o niezwykłym darze przywracania ludzi (i nie tylko) z powrotem do życia. Dzięki...-> (poprawiacz błędów każe mi zmienić na dziwki...nawet on jest wypaczony przez świat:( ) temu dostaje prace jako pomocnik... detektywa kryminalnego

Zakręcony.. na punkcie tart. Jadłabym(!)

Serial inny niż wszystkie, ponieważ historie smutne i nieraz straszne przedstawia w zabawny sposób. całość podkreślają niesamowite kolory i przejścia scen.
Przypomina trochę bajkę,jednak w rzeczywistości do tego miana mu daleko. Bardzo daleko.
Detektywistyczno-miłosny. Odpręża, relaksuje (nie, to nie synonimy) i pozwala przenieść się na kilkanaście minut w inny świat. To serial równie zakręcony jak my. może dlatego aż tak bardzo go lubię.

Cukiernia Ned'a

Ta aktorka jest prze... niezła. 

PS. nie wiem czemu, ale stokrotki, to słowo kojarzy mi się strasznie bardzo mocno z delikatnością,ulotnością i pięknem..Lubie to słowo. Słyszeć i pisać. Stokrotki,stokrotki,stokrotki! Wam też?

H

Książka twarzy

Zmiana zaczyna się od pierwszego kroku. Nasz blog to platforma do wyżaleń, ale mamy aspirację żeby zrobić z niego też coś pożytecznego, w tym przypadku napęd do zmian.

Kwestia numer jeden: FejsBóg. Osoby, które go nie posiadają uznaje się za nieżyjące, chociaż paradoksalnie, jest zapewne wprost przeciwnie i to my wszyscy nie żyjemy. To uzależniające gówno przyciąga nasze słabe mózgi do monitora na długie godziny. Rzadko kto jest świadomy, że stał się jego ofiarą. Taki mały, cichy Dracula, Nosferatu (Symfonia grozy) czy inny wampir, który zabiera Ci energię, cenny czas i życie w ogóle. Nie wspominamy już o kontaktach międzyludzkich ograniczających się do wirtualnych pogaduszek na czacie. Informacje, które zbierasz podczas codziennego scrollowania i tak albo nie docierają już do Twojego mózgu, bo jest ich zdecydowanie zbyt wiele, albo są bezwartościowe. Co ci przyjdzie z wiedzy, że Anka właśnie je ciastko czekoladowe w Kawiarni Pod Zdechłym Psem? Chyba tylko zazdrość, że Ty możesz najwyżej zrobić sobie kanapkę z szynka.

aut. Sebastian Pytka - zdolna bestia, trafia w samo sedno

Dlatego obie postanowiłyśmy wystąpić w roli królików doświadczalnych i pokazać że się da! A podobno da się wszystko. Sprawdzimy to. Zaczniemy od najbardziej błahej (czy tak do końca błahej..?) sprawy wspomnianego portalu społecznościowego. Przez kolejny tydzień ograniczymy się do korzystania z niego przez 1,5h dziennie, w godzinach wieczornych. Co więcej, czas, który normalnie spędziły byśmy wlepiając gały w monitor postaramy się spożytkować w dobry i pożyteczny sposób. Damy Wam znać jak nam idzie, co z tego wynikło i co robimy żeby bezwiednie nie włączać fejsa. Boże dopomóż, bo to będzie trudne. Ale jak mówi kapsel z Tymbarka na ścianie P - początki są najtrudniejsze!

P&H

Poznajmy się bliżej

Piszemy pesymistycznie. Piszemy dołująco.

Jednocześnie ze wszystkiego robimy sobie jaja.

Prosty język, wulgaryzmy?

Takie jest życie. Proste i wulgarne.

Ludzie nas wkurwiają, my jesteśmy nie lepsze.

Nasza wyobraźnia jest nie do opanowania. Podobnie jak chaos i natłok myśli w głowach.

To wszystko składa się w jedną wielką całość. Obecnie wymieszaną w betoniarce.

Jeszcze bliżej.

Nawet nad  morzem wpieprzając się do wody bez staników nie czułyśmy się tak obnażone jak teraz.

Znamy się od przedszkola (i od razu chcę zaznaczyć, że nie do Opola)

Jesteśmy takie same. Ale i cholernie różne.

P na codzień nosi kamizelkę. Ściąga ją dopiero w miejscu i przy ludziach, których zna. Wtedy znów jest wrażliwa. Nie lubi się zamartwiać, rozmyślać i gdybać. Robi to co chce, mimo to i tak nie czuje się do końca wolna, dlatego pożera fantastykę.

Wydaje się być szczęśliwa... Wkurza ją kiedy załącza mi się tryb dziennikarski podczas pisania na blogu lub o nic. (Nic na to nie poradzę.) Jest szczera do bólu. (pomijając sytuacje, kiedy mówi, że coś ją bardzo rozbawiło, albo zaczyna się śmiać w nowym towarzystwie, a w głowie myśli 'co kurwa?') Czasami jest przewidywalna.

Mimo, że nie lubi Rodziny Adamsów gromadzi suche róże zupełnie jak Mortiszia Gomez. Lubi mieć wszystko poukładane, zaplanowane i zadbane. Zadbane to słowo klucz w przypadku P i jest ono bardzooo wszechstronne. Lubi dbać o zdrowie, choć nie w celu bycia zdrową, ale ogólnie wydaje mi się ze idea zdrowia jest dla niej ważna. 

Nie tknie się białego pieczywa, a kubek z Muminkami nigdy nie trafia do zmywarki z innymi kubkami, lecz przechodzi kilka razy dziennie rytuał mycia ręcznego - tego kubka po prostu nie może zabraknąć chociaż na chwilę.

Prowadzi pamiętnik. Jest dosyć duży i gruby, i zawsze zastanawia mnie co ona tam pisze... Kiedyś podjęłam się próby sprawdzenia i P w celu odebrania mi go zamknęła mnie z owym pamiętkiem w łazience. <--- przykład typowego zachowania P.

Podsumowując - jest dobrym człowiekiem, ale w środku. W sercu, wątrobie, mózgu. Na zewnątrz jest dobrym wampirem. W jej snach plastelina gra główną rolę.  
H.

Znamy się od przedszkola, chociaż do końca podstawówki raczej za sobą nie przepadałyśmy. Umówmy się - H była sztywniarą, nie chciała grać w rzucanie skarpetką i chowała się pod biurkiem w bibliotece. Do tej pory coś jej z tego zostało, bo czasem włącza jej się ten wspomniany poważny tryb, co zawsze mnie zadziwia, bo stwarza to niesamowity kontrast z codziennym pojebaństwem. Kiedy już wpadnie w ten stan warto pytać ją o życiowe rady. Wtedy udziela najlepszych.
Lubi mieć władzę, a w stworzeniu tej iluzji pomaga jej gra w Twierdzę - tam w końcu może mieć poddanych, którzy zwracają się do niej w pożądany sposób, czyli "Mój Panie"i informują o każdych brakach w spichlerzu.
Jakimś cudem jej osoba budzi w ludziach (szczególnie obcych) zaufanie i skłania do zwierzeń. Sama H z reguły potrafi się dogadać z każdym rodzajem ludzi, choć lista tych, których lubi jest raczej krótka.
Czasami ni z tego ni z owego zaczyna być bezczelna i łamać obowiązujące normy społeczne np. wpychając się w kolejkę po kebaba. Z drugiej strony jest aż nazbyt rozważna, czasem we wręcz nieracjonalny sposób - wybierze dłuższą drogę żeby tylko (wcale nie w ostentacyjny sposób) ominąć osiedlowego dresa, a wychodząc wieczorem na pewno nie założy spódnicy, wysokich obcasów ani bluzki z dekoltem (mało to gwałcicieli?!).
Stosunkowo łatwo się poddaje i jest mistrzem w wymyślaniu dla siebie wymówek i piętrzeniu przeszkód. Na podłodze w jej pokoju spokojnie można by zasiać żyto, gdyż regularnie orze ją biurkiem, łóżkiem i innymi meblami, które nie mogą pozostać w jednej konfiguracji zbyt długo, Raczej za pierwszym razem się do niej nie dodzwonisz, ma zdrowotnego pecha, słucha muzyki dalekiej od komercji i przegrzebuje Internety w poszukiwaniu nowych kawałków, żeby mogła potem mówić, że to ona mi je wysłała.
Przeraża ją marność życia i smutne wydarzenia w ogóle, nawet odległe i niekoniecznie związane ściśle z jej osobą. A nuż usłyszy, że ktoś umarł i cały dzień przedumany! Kocha wszystkie zwierzaki z futrem i bez, z czego wnioskuję, że musiała osiągnąć pewien stopień wrażliwości, choć nie jest typową altruistką i nie odda ostatniego grosza bezdomnemu.
Najbardziej przeraża mnie, że nie potrafi siedzieć w ciszy. Ani chwili. Nie zazna spokoju jeśli coś w jej otoczeniu nie będzie wydawało dźwięków - telewizor, radio czy nawet ona sama. Ma swoje racje i nic nie przekona jej, że "czarne jest czarne, a białe jest białe" jak to powiedział pewien polityk. Z pewnością do każdej opowieści doda coś od siebie, żeby nie było nudno, ale z czasem można nauczyć się oddzielać ziarno od plew.
P.

Czasem myślimy, że jesteśmy jak Pinki i Mózg, ale potem  uświadamiamy sobie że jesteśmy bardziej jak Pinki i Pinki. -_-

P&H

Welcome home...

Jak dobrze być przez chwilę daleko. Od wszystkich i wszystkiego, od codziennych większych i mniejszych zmagań z Życiem. Bez Internetów, bez telefonów...nikt nie zawraca Ci dupy. Żyjesz w tej cudowniej przestrzeni... ładujesz swoje akumulatory cierpliwości, której tak bardzo potrzebujesz do obcowania z debilami w szkole, pracy, autobusie, na ulicy i w sklepie...a potem wracasz. I znowu się zaczyna. Rodzina truje Ci dupe, wystosowuje dobre rady na każdy temat, bo być może Twój sposób smarowania kanapki masłem nie jest wystarczająco dobry - przecież trzeba smarować od prawej do lewej! Wiadomo. A może w ogóle nie powinieneś używać masła, tylko jakiegoś tłuszczu roślinnego. Masz w końcu prawie 24 lata, niemożliwym jest, żebyś potrafił zrobić coś sam. Uciekasz zatem do swojego mieszkania, pokoju czy innego własnego kąta, który masz... scrollujesz Internety... na Fejsach widzisz te same ryje wszystkich głupich zdzir i złamasów, które widziałeś przed wyjazdem. Wciąż nie wiesz czemu jeszcze nie zablokowałeś powiadomień od tych najbardziej upierdliwych. Ach tak, musiałbyś zablokować większość...

Natrafiasz na parę sarkastycznych obrazków z polajkowanych stron, nie żebyś tarzał się ze śmiechu, ale przy niektórych nawet delikatnie parskniesz. Dowiadujesz się, że dzięki pewnej stronie internetowej możesz dołączyć do modlitwy za wybranego polityka z prezydentem na czele. Parskasz trochę głośniej, bo myślisz, że to żart. Przypatrujesz się dokładniej - nie, to jednak na poważnie, Mina Ci rzednie, okazuje się, że Świat nic się nie zmienił od Twojego wyjazdu, nawet gorzej, staje się coraz bardziej nienormalny. (Nie ufasz zatem Światu, bo niedługo nie będzie w nim miejsca dla wariatów. Wszystko stoi na głowie, więc normalny jest człowiek który jest wariatem...jedziemy zatem. - tak śpiewali swego czasu pewni polscy chłopcy. Tak bardzo mieli racje...Tym bardziej, że obecnie ta tendencja coraz bardziej się nasila.) Nie zapominajmy o znajomych, którzy rozpoczynają kolejne projekty wszelkiej maści i stanowczo proszą o publiczne promowanie swoich akcji. Uważasz, że niektóre z nich są strasznie głupie i nie mieszczą się w granicach dobrego smaku, czy choćby Twoich zainteresowań, ale przecież nawet się lubicie, więc przywdziewasz codzienną maskę miłego człowieka (choć pozbywałeś się jej przez 3 dni otoczony lasem i skałami jurajskimi) i naciskasz przycisk udostępnij. Tak przecież wypada. Witaj w domu!

P.

Źródło. Czyli skąd ten pesymizm

Żyjemy w świecie w którym:

Nie zmienia się nic, jak mówi Peja, a już na pewno nie My. Ale jak tu żyć inaczej Panie Premierze (lub Pani Premier, jedna i druga [czasem przestaje się cieszyć, że kobiety mają głos, szczególnie wtedy, gdy podczas kampanii wyborczej zaczynają jeździć pendolino i pytać obywateli "co tam?" albo malować ściany w szkole]) i jak zalewać internety kolejnymi falami pozytywnych okrzyków pokroju "dla chcącego nic trudnego", "jesteś kowalem własnego losu" i "możesz spełnić każde marzenie!", skoro po pierwsze (primo) nie ma takiej potrzeby, bo takich motywujących krzykaczy jest już dość, a po drugie (primo - ULTIMO) nasz tytułowy Świat chętnie pokaże Ci, jak bardzo się mylisz myśląc, że możesz wszystko. I zrobi to w najbardziej absurdalny sposób jaki znajdzie. (Immanuel Kant pochwaliłby tę budowę zdań. Spodobałoby mu się... szkoda, że nie żyje.) Rozejrzyjmy się zatem po tym świecie w którym:

• Ktoś stworzył chipsy. Sprzedaje ziemniaki w opakowaniu, gdzie 40% to ziemniaki z konserwantami a reszta to powietrze. Ale ma wszystko. Zdziry i pieniądze.

• Ktoś inny chciałby mieć tandem i decydować kiedy chce pedałować a kiedy nie. Bo widział taki w "U pana Boga za piecem", filmie z '98 roku. Myśli - tania rzecz. Patrzy -  a tam 2 tys. zł. Najtańszy. Bez przerzutek.

• Islamiści planują i wykonują zamachy, żeby Amerykanie mogli modlić się za Paris Hilton.

• Niewiele znaczy być w porównaniu z mieć, co dobitnie ukazuje żądza mordu albo szaleństwo (ewentualnie jedno i drugie) w oczach ludzi uczestniczących w bitwie (pod Chocimiem? A gdzie tam!) o szmatki od Balmain w H&M.

• Mówi się sporo, choć nie ma się nic do powiedzenia, bo w dobie Internetów mówić może każdy (My nie stanowimy w tej kwestii wyjątku), za to słuchać nie potrafi już prawie nikt.

• Kiedy w końcu czujesz w sobie nowe pokłady siły, motywacje i inspiracje dzieje się to, co zawsze. Świat rzuci Ci w pysk anginą albo zapaleniem spojówek, dodając: potraktuj to jako dar skurwysynu i nie licz na emeryturę.

• Tańcząc na jakimś nocnym disco przypominasz sobie, że za miesiąc kończysz 24 lata, wypadałoby zacząć używać jakiegoś serum do twarzy, jeśli nie chcesz ujrzeć na swoim obliczu pierwszych zmarszczek, a za pół roku kończysz studia i musisz zająć się życiem, chociaż nie pamiętasz czego uczyłaś się na pierwszym roku, nie mówiąc już o dacie panowania Poniatowskiego.

I każdy kto powie Ci, że czas można zatrzymać, bo możesz np. zrobić sobie zdjęcie nad morzem i wracać do tego momentu kiedy zechcesz - kłamie. Bo nigdy już nie będziesz w tym miejscu, w tym czasie, w tym wieku, z tymi samymi ludźmi, albowiem wszystko się zmienia. Morze zabrało już trochę piachu z plaży, Ty być może masz już nowy staw w kolanie, Twój przyjaciel nie stoi obok Ciebie, tylko wyciera pupkę swojemu dziecku 1000 km na południe itd.

Ale motywowacze mają racje w jednym - jesteśmy leniami. Mówimy, że nie mamy czasu, a tak na prawdę marnujemy go w każdy możliwy sposób: na fejsie, podczas oglądania ulubionego serialu, w trakcie nie dzwonienia do kobiety od stażu (co oczywiście jest w pełni uzasadnione gdyż boli nas kostka. Normalne, że przecież dzwoni się stopą.). Lepiej! Nawet podczas szukania motywacji na kolejnych kanałach Youtube i blogach ludzi spełnionych.
Z drugiej strony kto powiedział, że serial, fejs, gry i spanie to marnowanie czasu. Może to jest właśnie to, co ktoś chciałby robić... Chociaż świat chce nam wmówić, że tylko sukces da nam szczęście i spokój ducha. A może właśnie wszyscy biegniemy w zła stronę, powinniśmy zamknąć się w chatce Włóczykija, obcować z naturą itd?
(P: Słyszałam ostatnio opinię jakoby cały ten system, w którym żyjemy był niczym innym jak współczesnym niewolnictwem, Muszę chyba poszerzyć moją wiedzę na ten temat...)

To miało być podsumowanie naszych blogowych poczynań. Normalni ludzie piszą podsumowania żeby zamknąć jakiś etap. My chcąc zdefiniować źródło naszego pesymizmu i zakorkować je, uświadomiłyśmy sobie, że niczego tak na prawdę nie zamkniemy. Ale może coś otworzymy. (Na pewno nie piekarnie ani warzywniak.)

P&H

Nie da się.

H: Proszę bardzo, gaszę światło, zapalam świeczki, zaraz spalimy chaupę, proszę bardzo...daje nogi na sufit.
P: Nie, ja jeszcze jem! Niiieee... nic nie widzę. Czy Ty zawsze musisz w takiej pozycji, nawet rok później? -_-
H: Życie jest nowelą...
P: Serio mam to pisać?!
H: Tak.

Życie jest nowelą. I to kłamstwo że czasem przyjazną, bo tak na prawdę zawsze wrogą. Nowele powinny być podstawową lekturą wszystkich dzieci. Tak samo jak treny. Kochanowski zawsze miał racje...

P:Jakie ty w ogóle znasz nowele?
H: Kamizelka...(kuloodporna) Katarynka (jak w tramwaju, ale już jest akcja przeciwko trajkotaniu przez telefon)
P: Wszystkie na K? Jak w rodzinie Kardashianów? Kim i Khole...Kanye West też jest na K. Tylko North nie jest. Knorth.

Nie da się.
Nie da się gadać, pisać bloga i jeść jednocześnie, bo jedzenie wypada z mordy.
Nie da się mieć wszystkiego, dlatego my mamy tylko urodę.(żart, nic nie mamy)
Kiedy bóg rozdzielał dary (jak H. podczas wolontariatu w PAHu) stwierdził ze nas nie cierpi i dobrym żartem będzie przelanie na nas całego zapasu głupoty jaki miał w kotle. (czyli jednak coś mamy!)
Nie da się prowadzić tego bloga regularnie. Bo życie absorbuje.
Nie da się też prowadzić rozmawiając przez telefon. Notabene ciężko jest w ogóle prowadzić.
(Bo teraz prowadzimy!)
Chciałyśmy mieć poważnego, normalnego Bloga. Ale się nie da. Bo życie nie rozpieszcza. (O czym wiedzą już wszyscy na ul. Wspólnej) Bo nie jest babka, która mówi: wnusiu zjedz jeszcze. Nie, życie powie Ci: oddawaj tę ostatnią suchą kromkę skurwysynu.
Kolejny rok. Nasz blog to w sumie rocznik. Roczniki są z reguły poważnymi wydawnictwami. Ale nie ten. Lat przybywa mózgu ubywa. Ale dzięki temu w mózgoczaszce jest miejsce na nowe koncepcje.
Ktoś nam kiedyś powiedział, że tylko się użalamy, a ten blog jest o narzekaniu. Ale inaczej w tym kraju się nie da! Chciałyśmy być inne, ale wtedy nie było nas wcale, jak bloga. Zatem narzekania na cały świat ciąg dalszy.

Życie w naszym kraju jest ciężkie, w szczególności kobiet. Bo kiedyś musiały tylko pracować na polu i ogarniać dom, a teraz trzeba jeszcze photoshopa. A się nie da. A jak się już da, to się okazuje że chłopak nie pozwolo.

Nie ma meritum, nie ma tematu, a pół strony jest. Znowu. Szkoda że z magisterką nie idzie tak szybko.

Z czasem ilość wyborów się zawęża. Kiedyś miałyśmy dużo wyborów. Szkoła, studia... o dziwo trzeba podejmować takie decyzje będąc debilem, co już ktoś kiedyś stwierdził. Tamte wybory zawęziły nam obecne spektrum wyboru.  Już nie będziemy archeologami... ani kosmonautami. Ani pilotami (samobójcami lub zwykłymi).

... Coroczne powroty. (Papiloty. Samoloty.) Co do czego.
P&H