Książkoholizm part 1

Za 9 dni wrzesień, a co za tym idzie wielkimi krokami zbliża się koniec błogiego ciepełka i leniuchowania! Pora zacisnąć mięśnie odwłoku i przygotować się na zbliżający się licencjat!(H: Przysięgam, że jeśli raz jeszcze usłyszę Julę lub inne badziewie po raz 13912303 w radiu to... No tak. Nic nie zrobię, ponieważ dla odmiany na stacjach pseudo muzycznych również leci to samo...)

Kącik książkowy:
H: Przez wakacje nadrobiłam pewne zaległości w lekturach i oto polecam Wam... "Rozkosze Emmy". Z początku byłam sceptycznie nastawiona, ponieważ gustuje raczej w książkach angielskich autorów. Nie spodziewałam się że spodoba mi się twórczość niemieckiej pisarki, ale o dziwo... Zaskoczyłam sama siebie. Książka krótka, przyjemna w czytaniu. Historia dwójki ludzi - Emmy i Maksa.
Ona - samotna dziewczyna z przeszłością, wychowana na wsi, chłopczyca, brudaska
On - pedant, pracownik miesiąca i cóż.. nijaki mężczyzna żyjący z dnia na dzień
Pewnego dnia Maks idzie odebrać wyniki badań. Okazuje się, że cierpi na raka i zostało mu już niewiele czasu. Wkrótce cały jego świat ulega zwrotowi o 180 stopni, w tych okolicznościach poznaje Emmy. Książka o poważnych sprawach w zabawnych sytuacjach, miłości dwojga ludzi będących swoimi zupełnymi przeciwieństwami. Jest także wersja dla opornych  - film z 2006 o tej samej nazwie.

P: Niemieckiej pisarki? Serio? Niemieckiej?! oO
Skoro już rozmawiamy o literaturze, to ja i H. toczymy wieczny spór na temat wartości książek. W lewym narożniku znajdują się pozycje podobne do tej opisanej dziś przez H.,  w prawym zaś egzemplarze mojej ukochanej fantastyki, której absolutnie NIC nie pobije. Podstępne "Rozkosze Emmy" próbują zadać cios, ale czymże jest prawy sierpowy "brudaski i pedanta" w porównaniu z siłą i dostojeństwem wiedźmińskiego miecza Geralta z Rivii, bohatera absolutnego ARCYDZIEŁA pana Sapkowskiego, którego raczej nikomu przedstawiać nie trzeba. Stajemy tu jednak w obliczu starcia dwóch zupełnie różnych światów, nie nadających się do porównywania. I ile byśmy czasu nie zmarnowały na dyskusje i kłótnie pod hasłem 'co jest lepsze' kwestia ta pozostanie nierozstrzygnięta, bo nawet ja muszę przyznać, że zapewne jakieś tam walory 'Emma' musi mieć, skoro po pierwsze ktoś ją wydał, po drugie - ktoś przeczytał i nawet sobie chwali. Nie zmienia to jednak faktu, że do mojej biblioteczki i umysłu Emma wstępu nie ma.

A za którym narożnikiem Wy się opowiadacie? :D
 

P: Co do czego z tym sumo...

 PS. Znacie już Mimi z pudełka po butach. Teraz prezentujemy Wam kolejnego ocalonego wyjca z krzaków - Józka. ;)

P&H

Życie jak kromeczka chlebeczka lub bułeczka

Nasz humor zaczyna być coraz bardziej hermetyczny niczym słoik kiszonych ogórków, lub żarty simów w 'The Sims 2', z tym że tam interakcji "hermetyczny żart" można użyć dopiero wtedy, gdy kontakty między simami są bardzo zażyłe - wnioskujemy zatem, iż w przypadku naszych postów ten mechanizm może nie zadziałać poprawnie.
My nawet z błahostki potrafimy wydusić coś tak śmiesznego, że pała siada. Kiedy zwijamy się w pół zalewając się hektolitrami łez inni patrzą na nas z niezrozumieniem, a stałą fraze 'zmieńcie dilera' słyszałyśmy już chyba z tysiąc razy.
Zastanawiamy się czy nasza postawa, jest naturalna dla ludzi w naszym wieku? 21 lat to jednak sporo. Niedługo, bo już za 9 lat 30stka! (CZAICIE? 30 lat. Menopauza stoi na progu.)
Ludzie zastanawiają się jak przeżyć, zamiast jak żyć. Kompletnie zapominają o jakości, myśląc o ilości. To tak jakbyśmy miały jedną malutką świeżutką kromeczkę lub bułeczkę (według uznania) każdego dnia , natomiast ludzie robią ogromny zapas i mają tony suchego chleba. My każdego dnia mamy jedną, co prawda, ale świeżą kromeczkę. Czyż to nie jest wartość? Co prawda może spada czasem masłem do dołu, ale przynajmniej jest świeży, a nie stary i spleśniały. Jezus miał racje chleb to życie! Reasumując skupmy się na jakości a nie na ilości, cieszmy się dniem. My nie potrafimy jeszcze znaleźć równowagi między statecznością, a tą jedną świeżą kromką. Z pewnością kiedyś nabędziemy tę umiejętność, nie to, co ci, co robią zapasy. Rozwiązanie: trzeba założyć własną piekarnię - świeży chleb każdego dnia i jeszcze praca!

KĄCIK FILOZOFA: CZY DA SIĘ ROZPOZNAĆ PSYCHOPATĘ JUŻ W WIEKU DZIECIĘCYM? Gdy byłyśmy małe zawsze chciałyśmy żeby Tom jednak zeżarł Jerrego. To znaczy, że jesteśmy złymi ludźmi? Gdy omawiamy ten temat z innymi okazuje się, że oni też byli po stronie kota. Tego rodzaju poglądy nie mają więc najwyraźniej znaczenia w dalszym życiu i nie warunkują tego, czy dana osoba opowiada się po stronie dobra, czy zła. (kot H. całkiem jakby wyczuł, że mowa o jego pobratymcach - usilnie ryje swoje czarno-białe dupsko na klawiaturę, niczym te wszystkie złośliwe koty-chleby z setek obrazków z Internetów.) Przykro nam. Psychopatyczne skłonności są nie do wykrycia za młodu.

P&H.

Tytuł napiszemy później, czyli remont trwa

Mimo naszych usilnych starań world nie chce zostawić nas alone i zmusza do ciągłego robienia CZEGOŚ - dlatego nasze posty pojawiają się tak rzadko. Nasz blog nie miał jeszcze oficjalnej premiery, z obawy przed reakcją opinii publicznej (tzw. normalnych ludzi). Hola Hola! Mimo to mamy już pierwszego fana [gromkie brawa] i z tego miejsca pozdrawiamy P.F. żeby był tak samo skompromitowany jak my. To właśnie on nieustannie przypomina nam, że jako matki bloga powinnyśmy poświęcać mu więcej czasu.
Sezon remontowy w pełni (pełnia zdecydowanie kojarzy się z dwoma negatywnymi sprawami... Z Robertem Pattinsonem, oraz pośladkami) Nasze pokoje wyglądają.. jakby ktoś wysadził je w powietrze. Dlaczego ojce muszą być tak leniwe i mimo ciągłych prześladowań z naszej strony nie spieszą się z zakończeniem całego przedsięwzięcia? No tak. W końcu fajnie jest nie mieć ubrań przez dwa tygodnie (lub więcej), bo wszystkie upchnięte są w kartonach na strychu - można poczuć się jak Bear Gryls albo Cejrowski. Yeyy!  Dobrze ze chociaż mamy jeszcze sandały i nie śpimy w wypatroszonym wielbłądzie...

Ogołocony pokój H, z wesołym bąbelkowym akcentem.

Pokój P. wraz z niezbędnym obecnie wyposażeniem, niestety światło do niego nie należy.

Powoli zaczyna doprowadzać nas to jednak do pasji. W związku z tym, że żadna z nas nie ma własnego pokoju, a tym samym siedziby dla siebie i swoich chorych wizji, całymi dniami wylegujemy się na słońcu, a wieczorami umilamy sobie czas z paczką MMS'ów (czyt. znajomymi, których z tego miejsca również serdecznie pozdrawiamy - nawet tych jedzących serwetki w knajpie. ;) ) Inną opcją (znacznie mniej popularną) są wieczorne biegi prawie że przełajowe, jeśli znajdziemy w sobie odrobinę siły i motywacji.

P&H