Pech to pech..
Ponad 2 tygodnie biegania (4-5 razy dziennie po około 25 min) za mną. Bo przede mną - asfalt. Bliskie spotkanie. Dosłownie twarzą w twarz. Wielka zielona obolała rzepka uginająca się nie koniecznie w tę stronę co trzeba przy każdym kroku - pobiegane. (Czemu do cholery ten słownik każe wpisać 'pobiegne'?!, złośliwość wszystkich rzeczy martwych jednak nie ma granic..Chociaż może to ma działać jako motywacja a asfalt tak naprawdę sam się ruszył i uderzył mnie bezczelnie?)
A zaczynało być już dobrze. Bieganie weszło mi już trochę w nawyk, nawet jakaś mała dieta pojawiła się na horyzoncie a waga jakby trochę się ruszyła..Zazdroszczę wszystkim tym niekulejącym i zabieram się do pracy dyplomowej. W tym wypadku pisanie chyba nigdy nie wejdzie mi w nawyk a najbliższy miesiąc przyniesie jedynie dodatkowe kilogramy..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz