Byłam przekonana, że popełniłam przestępstwo i jestem kryminalistką tak samo jak H., odkąd niechcący wyniosła ze sklepu cytrynę (sztuk jeden), bez uiszczenia stosownej opłaty. Ja wyniosłam z uczelnianej biblioteki książkę. Bardzo chcący. Zauważyłam ją na specjalnej, prawie pustej półce z napisem "Uwolnij książkę". Była o Prosiaczku. Uwielbiam Kubusia Puchatka i tą całą leśną ferajnę. Nie mogłam zatem przejść obojętnie. Byłam zdecydowana nawet na popełnienie zbrodni dla tego Prosiaczka. Ale okazuje się, że jednak to nie zbrodnia i zachowam pieniądze, wolność i obie dłonie.
Wcześniej obiło mi się o uszy coś o bookcrossingu, ale jakoś nigdy się nie zagłębiałam. Myślałam, że może działa to na zasadzie wymiany, coś zabierasz - coś oddajesz. Ale nie do końca! Jak się okazuje, system działania jest trochę prostszy, a już na pewno ciekawszy niż przypuszczałam.
Bookcrossing narodził się kilkanaście lat temu w Stanach Zjednoczonych, jak twierdzą Internety. Wierzę, że tak było. Idea ma na celu popularyzację czytelnictwa, a środki do osiągnięcia tego celu są bardzo...nietypowe. A działa to tak: zostawiasz książkę w jakimś miejscu publicznym - na ławce w parku, budce telefonicznej (istnieją jeszcze budki, czy to tylko moje starcze wspomnienia?), pociągu, pubie itp. O ile bezdomny nie zrobi sobie z niej poduszki, istnieje możliwość, że książkę zabierze sobie ktoś inny, a po przeczytaniu jej znowu gdzieś ją zostawi...i tak dalej, i tak dalej (na gałęzi rozmawiały, księżyc zerkał już z zza chmurki, gdy się kładły spać wiewiórki. Wybaczcie, musiałam. To z dzieciństwa.). Taki przyjemny książkowy łańcuszek. Wybrany egzemplarz można zostawiać też w rozsianych po mieście punktach, przeznaczonych specjalnie do tego celu, ale wydaje mi się, że znajdywanie książek poupychanych gdzieś po kątach świata, jest dużo bardziej ekscytujące. Egzemplarze można także rejestrować na specjalnej stronie bookcrossing.pl i śledzić ich drogę.
Jakże byłoby pięknie gdyby tak świat obfitował w niespodziewanki - książki. Jedziesz pociągiem...a tu Tolkien. Idziesz korytarzem uczelni - czyżby tam na parapecie leżał Sapkowski? (Nie we własnej osobie oczywiście.) Na ławce nad Wisłą - Brett, w kawiarni - Ziemiański, Dębski, Pilipiuk...! Świat usiany fantastyką... *.* Poproszę.
I wszystko byłoby pięknie, bo idea godna uwagi, gdyby tylko nie ludzka natura. Entuzjaści bookcrossingu twierdzą, że "książki nie lubią być więzione w domu na półkach, wolą krążyć z rąk do rąk i być czytane". Nie wiem co wolą książki, ale ja wolę je MIEĆ. I jestem skłonna twierdzić, że większość ludzi podziela moje zdanie. Może i oddamy na bookcrossingową półkę jakiegoś Harlekina czy nudne czytadło, ale czy oddamy literackie arcydzieło? Nie sądzę. Ukochany egzemplarz zamarynujemy na półce, budując swój mały książkowy skarbczyk, bo przecież większość z nas lubi gromadzić dobra.
No i co teraz? Uwolnić Prosiaka, czy nikczemnie zostawić w swojej zagrodzie?
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz