Delikatnie zalatująca patologią i autodestrukcją historia paczki przyjaciół, którzy mają bardziej nasrane w głowie niż większość ludzi, których znasz. (Albo i nie.)
Ten serial to historia o dziwnych relacjach międzyludzkich, dziwnej przyjaźni, dziwnej miłości i typowym dramacie. Chociaż nie, nawet ten dramat nie jest typowy. Kiedy zaczynasz to oglądać wydaje Ci się, że to jakaś totalna abstrakcja, która ciągle na nowo zalewa Twój mózg kolejnymi falami absurdu. Masz wtedy całkowitą rację. Ale czy życie nie robi Ci codziennie tego samego? Np. wtedy kiedy Twój rząd uchwala ustawy po godzinie 22, a Kim Kardashian wydaje książkę o robieniu przez siebie samą zdjęć własnej facjaty (ta książka ma ponad 300 stron!) i co najlepsze - ludzie to kupują?! No właśnie. Więc nie ma się co dziwić.
Jeśli chodzi o głównych bohaterów to łatwo ich rozpoznać po tym, że wiecznie są dziwnie ubrani i brudni. Tego akurat nie umiem wytłumaczyć. To nie to, że takie czasy i taki styl. Oni po prostu tacy są. Może dlatego, że są Anglikami. W końcu Anglicy piją z butów, a co roku jakiś portal plotkarski poświęca jeden artykuł na ukazanie na ich przykładzie jak bardzo można stoczyć się w sylwestra. Coś w tym zatem musi być.
Wracając do serialu, to nawet muzyka w openingu jest jakaś chaotyczna! Nic tam się nie trzyma kupy. Ale im dalej w las tym bardziej wszystkie opowiedziane historie zaczynają układać się we w miarę sensowną całość utworzoną z bezsensownych elementów.
I chociaż mówią, że jestem bez serca, to nawet MI było przykro podczas oglądania. Uroniłam nawet łzę. (A ja uraniam łzę tylko na bajkach, w których są piosenki.)
Podsumowując: warto było poświęcić te kilka...dziesiąt godzin z życia na obejrzenie tego uroczego serialu. (Przynajmniej pierwszych dwóch sezonów, bo kolejne niekoniecznie były tego warte, ale kiedy się już zacznie, to trzeba skończyć, prawda?) Nie żebym robiła za jakąś opiniotwórczą osobistość ale polecam.
P.
Ten serial to historia o dziwnych relacjach międzyludzkich, dziwnej przyjaźni, dziwnej miłości i typowym dramacie. Chociaż nie, nawet ten dramat nie jest typowy. Kiedy zaczynasz to oglądać wydaje Ci się, że to jakaś totalna abstrakcja, która ciągle na nowo zalewa Twój mózg kolejnymi falami absurdu. Masz wtedy całkowitą rację. Ale czy życie nie robi Ci codziennie tego samego? Np. wtedy kiedy Twój rząd uchwala ustawy po godzinie 22, a Kim Kardashian wydaje książkę o robieniu przez siebie samą zdjęć własnej facjaty (ta książka ma ponad 300 stron!) i co najlepsze - ludzie to kupują?! No właśnie. Więc nie ma się co dziwić.
Jeśli chodzi o głównych bohaterów to łatwo ich rozpoznać po tym, że wiecznie są dziwnie ubrani i brudni. Tego akurat nie umiem wytłumaczyć. To nie to, że takie czasy i taki styl. Oni po prostu tacy są. Może dlatego, że są Anglikami. W końcu Anglicy piją z butów, a co roku jakiś portal plotkarski poświęca jeden artykuł na ukazanie na ich przykładzie jak bardzo można stoczyć się w sylwestra. Coś w tym zatem musi być.
Wracając do serialu, to nawet muzyka w openingu jest jakaś chaotyczna! Nic tam się nie trzyma kupy. Ale im dalej w las tym bardziej wszystkie opowiedziane historie zaczynają układać się we w miarę sensowną całość utworzoną z bezsensownych elementów.
I chociaż mówią, że jestem bez serca, to nawet MI było przykro podczas oglądania. Uroniłam nawet łzę. (A ja uraniam łzę tylko na bajkach, w których są piosenki.)
Podsumowując: warto było poświęcić te kilka...dziesiąt godzin z życia na obejrzenie tego uroczego serialu. (Przynajmniej pierwszych dwóch sezonów, bo kolejne niekoniecznie były tego warte, ale kiedy się już zacznie, to trzeba skończyć, prawda?) Nie żebym robiła za jakąś opiniotwórczą osobistość ale polecam.
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz