Nie mamy jeszcze pierścienia na palcu, ani latorośli w kołysce, to chyba dobrze - biorąc pod uwagę, że same sobą nie potrafimy się zająć. Kiedy kolejnego poranka z rzędu, zaglądając do lodówki orientujemy się, że nie znajdują się w niej nawet produkty pierwszej potrzeby i nie mamy tu na myśli mydła. Każdego dnia wychylając się przez okno naszego mieszkania na czwartym pietrze (ja pierdole ile schodów) i patrząc na osrany parapet, który kilka godzin wcześniej pełnił rolę szwedzkiego stołu dla tutejszych gołębi (Z tego miejsca dziękujemy każdemu z nich za zjadanie wszystkich resztek, których my nie byłyśmy w stanie spożyć - od kaszy aż po sznycel. Jeśli ktoś ma problem do masy ciała gołębi krakowskich, niech kieruje swoje skargi wprost do NAS. Za sprawą każdego kęsa odjętego od naszych ust, tutejsze gołębie rosną w siłę i sądzimy, że pewnego dnia przejmą władzę nad światem, a my znikniemy z głodu.) Nie ma to jak obszerna dygresja. Ale powróćmy do sedna. Patrzymy przez to pieprzone okno na dzieci, starców i... (Ja pier..., H. znów rozlała coś na nasz dywanik! I jak tu nie robić dygresji?! ) Zatem gapimy się na tych starców i inne grupy wiekowe i zadajemy sobie pytanie czy to z nami jest coś nie tak, czy ze światem oraz kiedy nas gdzieś wywiozą? Nasz stan się pogarsza. Bowiem Priorytetem przeciętnego człowieka jest stateczność podczas gdy naszym cholerny teleskop, przez który mogłybyśmy zobaczyć czy na innych planetach jest dla nas miejsce. Jednak punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i z perspektywy innych ludzi, to nasze "okno" wygląda zupełnie inaczej.
Bonus na dziś: Kącik Filozofa.
P&H doszły ostatnio do wniosku, ze najprawdopodobniej czas w miejscu innym niż obecnie się znajdują przestaje płynąć, o ile samo miejsce w ogóle nie przestaje istnieć.
P&H
H.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz