Czy myśl ma moc sprawczą?

Miałam dzisiaj w ręku jedną z tych książek o życiu, których autorzy radzą co zrobić żeby być szczęśliwym, bogatym i spełnionym człowiekiem. Nie podam Wam tytułu, nie podam Wam autora, ale w skrócie podam Wam przekaz z pierwszych 60 stron, bo tyle zdążyłam przeczytać. Otóż okazuje się, że to myśl posiada moc sprawczą, a jako taka tworzy świat. Każdy z nas w komitywie ze swoim malutkim mózgiem tworzy swój malutki światek. Dobre myśli i uczucia oraz pozytywne nastawienie skutkują dobrymi wydarzeniami. Złe - niepowodzeniami, felernymi przypadkami i złamanymi palcami u stóp. Z początku moje brwi powędrowały w górę tak, że prawie stykały się z linią włosów... Z reguły nie ufam jakimś podejrzanym wydawnictwom, ale brnęłam dalej. Brwi zaczęły opadać. Po pierwsze - gość podawał całkiem ciekawe argumenty. Dostrzegam analogię ze swoim żywotem - ale to jeszcze nic nie znaczy, pewnie każdy czytający dostrzega. Podawał nawet jakieś naukowe podstawy...religijne powiązania...itd. A że ja jestem podatna na tego rodzaju teorie...to jestem w stanie uwierzyć, że ma to sens.

TEZA:

Złe emocje i złe nastawienie ściągają na ciebie kolejne złe wydarzenia. W końcu nie bez kozery (Nie mam na myśli Roberta) mówi się że nieszczęścia chodzą parami.

ARGUMENT Z ŻYCIA: Wracam tramwajem z pracy mocno poirytowana niezrozumieniem i całym tym pracowniczo-pracodawczym chaosem...siadam na przeciwko dziadka (Normalnie jestem dla dziadków bardzo serdeczna. To bardzo fascynujące, że kiedyś byli młodzi, chodzili w kąpielówkach, wyrywali laseczki albo oglądali wojnę na własne oczy, a teraz jakaś cząstka tej wojny, laseczek i kąpielówek przed 70 lat siedzi obok mnie.) No nic, jadę więc zaprzątnięta swoimi myślami i swoim oburzeniem, tarmosząc włosy tak, że 10% końcówek jest połamanych i widzę je na swojej torebce, leżącej na kolanach. Wtem dziadek przemawia: "może pomóc?" Zastanawiam się...w czym? W złorzeczeniu? Nic nie mówię jednak mój wzrok pełen niezrozumienia musiał uruchomić w nim chęć wyjaśnienia: "No, może pomóc pani bawić się włosami? It's awful!" - rzekł kręcąc głową z dezaprobatą.

Do tej pory nie wiem czy ten stary, zgrzybiały pan NA SERIO przemówił do mnie w języku obcym, czy to tylko mój umysł tak to zinterpretował, ale jego wyraz twarzy jak najbardziej pasował do tych słów. Co mogłam zrobić? Poddać się, lub nie poddać krytyce: postanowiłam subtelnie zawalczyć i dalej perfidnie tarmosić włosy na oczach obrzydzonego dziadka. Jaka w tym puenta? - zapytacie. ANO TAKA: Jaka była szansa, że oburzony szarpaniem włosów staruszek przemówi do mnie AKURAT DZISIAJ, akurat wtedy kiedy poziom agresji prawie osiągnął zenit? Komu w ogóle przytrafiają się takie absurdalne historie z dziadkami?

Może zatem jednak mamy w jakimś stopniu bezpośredni wpływ na swoje życie. Może to całe myślenie to tylko jeden z wielu czynników, ale moje wewnętrzne przekonanie, że świat jest dużo bardziej skomplikowany niż na to wygląda, każe mi się nad tym zastanowić, a może nawet podążyć tym tropem. Nawet jeśli nie do końca zadziała, to zawsze lepiej być zadowolonym, niż nie.

Bądźmy zatem pozytywnie nastawieni, bądźmy szczęśliwi i weseli w tym strasznym, niepaszczackim świecie! Mimo wszystko!

Nie mogę uwierzyć, że JA to napisałam.

P.