Codziennie pijąc herbatę trzymam w dłoni kubek z Buką i cytatem: "Miałem kiedyś krewnego, który studiował trygonometrię, aż mu wąsy odpadły, a kiedy już się wszystkiego nauczył przyszła jakaś Buka i go zjadła. No i leżał potem w brzuchu Buki z tą całą swoją mądrością."... No więc trzymam ten kubek i zastanawiam się nad głębokim sensem tych słów. Myślę też o tym, jak głęboka była Tove żeby upchnąć takie uniwersalne przekazy w książce dla dzieci. Nie to jednak mnie nurtuje. Nurtuje mnie pytanie o wartość nauki i wiedzy. Bardzo aktualne, jeśli ktoś wiedzie studenckie życie, gdyż sesja już za progiem, a zaliczenia już w trakcie. Cosemestralna machina ruszyła.
Czytam i uczę się i poświęcam czas, którego nigdy nie odzyskam, żeby uczynić mój umysł światlejszym. A potem siorbię herbatę i przypominam sobie, że i tak wszyscy skończymy w metaforycznym brzuchu Buki. Z całą naszą mądrością. Ze wszystkimi naukowymi tytułami. Mam przed oczami taki studencki dance macabre w mojej głowie, wszyscy trzymają się za ręce z kostuchą nie ważne jakiego są stanu, wszyscy równi. (O czym...ja...mówię. Czasem mam wrażenie, że to on naciska klawisze mojej klawiatury :D)
Generalnie chodzi o to, że 70% tego czego z mozołem się uczyłam zapomnę. A tylko część tej wiedzy przyda mi się w życiu i pracy. Tylko że nigdy nie wiadomo która... Chociaż i z tym się już pogodziłam.
Podobno ciemnota jest cierpieniem umysłu. Tymczasem nie cierpią Ci ciemni, którzy swojej ciemnoty nie są świadomi. Cierpią Ci światli, którzy dostrzegają ciemnotę innych i muszą z tym żyć. Może zatem w niektórych sytuacjach lepiej być ciemnym?
Ktoś kiedyś powiedział też, że skoro wiedzy jest tak dużo, to jest bezużyteczna. Tak, chyba słyszałam to w daily vlogu Gonciarza. A może chodzi o to, żeby po prostu w jakiś sposób przeć do przodu i pokonywać kolejne fale życia? Podsumowując: ja już nie wiem o co chodzi.
Wasza oddana P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz