Życie jest bardzo absorbujące. A najbardziej absorbująca jest praca. Szczególnie w połączeniu ze studiami i brakiem wytrzymałości cyborga - czyli z ludzką potrzebą przerwy. Ostatnio ujrzałam kilka promieni słońca i chyba zaczynam się budzić jak przykładowe anemony o poranku, bo po ponad półrocznej przerwie wróciłam do treningów z Ewą. A może to ten szok związany z zakupem spodni w rozmiarze 38? (Na pewno rozmiarówka była zawyżona! Ale jednak...)
W każdym razie nazbierałam już dość tłuszczu, cellulitu i znowu mam kłopot z dotoczeniem się na czwarte...a może piąte piętro? Wciąż nie mogę się doliczyć. Tak czy siak przyczyna nie gra roli, ważny jest efekt. Postanowiłam wrócić do starego trybu życia bez cukru i pszenicy, ale za to obowiązkowo z Chodakowską. I tylko cycków mi żal... -_- Ale coś za coś.Nie można mieć wszystkiego. Więc ja wybieram jędrne uda i brak zadyszki na schodach. Musze przyznać, że jest ciężko. Nie chodzi nawet o zakwasy, chociaż czuję się jakby ktoś zdzielił mnie kijem...wszędzie. -_- Chociaż to akurat ten rodzaj bólu który lubię (Grey pewnie woli nieco inny). W każdym razie nie w tym sęk. Sęk w tym, że zaczynam słyszeć wołanie eklerków w piekarni... i zawodzenie ciastek, czekolady, a nawet tej Nutelli co stoi w szafce, nie ruszana od dawna. I czasem się łamię. Dzisiaj wygrał ze mną pączek z biedronki. BIEDRONKI. Co za żenada.
Nie powiem, że było warto, bo nie było. Cukier to takie uzależniające bydle. :<
No nic. Ktoś kiedyś zapytał mnie (tak jak Komorowskiego - "Kiedy pytają MNIE..." Ktoś to jeszcze pamięta, czy to tylko ja?) No więc zapytano: "Po co wam ten blog?" Otóż właśnie. Tak odpowiedziałam: do samorozwoju i motywowania. Niech i tak będzie, "niech się dzieje!", jak to mówi Magda Gessler (w sumie do końca nie wiem czy tak mówi, ale jakoś mi to do niej pasuje. Tak. Oglądam kuchenne rewolucje i jedzenie. Z żalu.) Przed latem muszę wróćić do czasów świetności. Przemyśleniami na temat zalet i zbawczego działania aktywności fizycznej na różne dziedziny życia podzielę się niebawem.
P.S. Kiedy chodziłam do szkoły i narzekałam mówili, że będzie tylko gorzej. Nie wierzyłam. A mieli rację. Największy problem ever - nie ma czasu na pasje i rozwój w kierunkach niepracowych i niestudiowych. Tablet graficzny leży w pudełku i płacze. Prawie tak głośno jak te eklerki w Awiteksie (Mają tam na prawdę dobre eklerki!). Wydłużmy dobę. Zarządźmy strajk. Wyjedźmy na Karaiby i żyjmy z połowu raków (zakładając, że są tam raki) do czasu aż nie zmiecie nas jakiś huragan. Zróbmy coś, żeby mieć czas na wszystko. Niech ktoś zmieni system! Niech ktoś COŚ zrobi!
P.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz