Rok akademicki pełną parą, zajęcia, nieskończona prezentacja o Viollet-le-Duc'u z całością dostępnej literatury w języku, którego nie znam, nierozpoczęta praca licencjacka... tak, to idealny czas żeby nadrobić filmowe braki. Zatem zachęcona dobrymi opiniami zasłyszanymi od znajomych wybieram "3 metry nad niebem". Jednak wrodzony brak zaufania i nabyta po kradzieży telefonu w autobusie przezorność, każą mi uprzednio przeczytać krótką recenzję. Już wówczas cała sprawa zaczyna mi śmierdzieć, ale przecież te wszystkie zachwyty, których się nasłuchałam nie mogły wziąć się całkiem z niczego... więc odpalam. Bynajmniej nie samochód ani fajerwerki w mieszkaniu jak Balotelli. Po prostu film.
Prawie wypaliło mi oczy i mózg wyparował od tej głupoty. W telegraficznym skrócie: ziomeczek ma problemy z prawem i zapewne z samym sobą, przez co kolejny raz wpada w tarapaty. Oczywiście całkiem przypadkiem spotyka laseczkę z dobrego domu o imieniu BABI (Dostała imię po psie? Już wtedy powinnam wyłączyć) i za punkt honoru stawia sobie upokarzanie jej przy każdej okazji. Finalnie oznajmia, że chce aby ta w kolejnym procesie wytoczonym przeciwko niemu zeznawała na jego korzyść. Kiedy stateczne dziewcze odmawia, ten stwierdza, że tak ją w sobie rozkocha, że jeszcze zmieni zdanie. (A co mu tam, przecież jest taki zajebisty) Najśmieszniejsze jest to, że tak właśnie się dzieje. I zaczyna się cała rzewna historia o niegrzecznym chłopcu, którego ma jednak dobre serduszko. Wszyscy to już znamy.
I teraz pytanie... kto wymyślił coś TAKIEGO?! Kto ich spłodził?! Co gorsza... ludzie to oglądają, zachwycają się i popłakują obżerając się jednocześnie popcornem i czekoladą. I myślą, że życie tak wygląda. A nawet jeśli nie, to przecież taka piękna historia. (Chlip, chlip... ;[) Nie można się zatem dziwić, że potem większość kobiet jest głupia, niewyobrażalnie naiwna i pozbawiona jakiegokolwiek honoru czy godności. Wszystkie mamy gdzieś ukrytą taką szkatułkę, w której siedzi ta cała kobieca naiwność i czeka. Właśnie na taki moment. Żeby wypełznąć. A potem jest płacz, zgrzytanie zębów, tony lodów waniliowo-czekoladowych i nadwaga.
Trzy metry nad niebem? Raczej dno i trzy metry mułu! Powinno się stanowczo zakazać takich produkcji. O.o
P.
Prawie wypaliło mi oczy i mózg wyparował od tej głupoty. W telegraficznym skrócie: ziomeczek ma problemy z prawem i zapewne z samym sobą, przez co kolejny raz wpada w tarapaty. Oczywiście całkiem przypadkiem spotyka laseczkę z dobrego domu o imieniu BABI (Dostała imię po psie? Już wtedy powinnam wyłączyć) i za punkt honoru stawia sobie upokarzanie jej przy każdej okazji. Finalnie oznajmia, że chce aby ta w kolejnym procesie wytoczonym przeciwko niemu zeznawała na jego korzyść. Kiedy stateczne dziewcze odmawia, ten stwierdza, że tak ją w sobie rozkocha, że jeszcze zmieni zdanie. (A co mu tam, przecież jest taki zajebisty) Najśmieszniejsze jest to, że tak właśnie się dzieje. I zaczyna się cała rzewna historia o niegrzecznym chłopcu, którego ma jednak dobre serduszko. Wszyscy to już znamy.
I teraz pytanie... kto wymyślił coś TAKIEGO?! Kto ich spłodził?! Co gorsza... ludzie to oglądają, zachwycają się i popłakują obżerając się jednocześnie popcornem i czekoladą. I myślą, że życie tak wygląda. A nawet jeśli nie, to przecież taka piękna historia. (Chlip, chlip... ;[) Nie można się zatem dziwić, że potem większość kobiet jest głupia, niewyobrażalnie naiwna i pozbawiona jakiegokolwiek honoru czy godności. Wszystkie mamy gdzieś ukrytą taką szkatułkę, w której siedzi ta cała kobieca naiwność i czeka. Właśnie na taki moment. Żeby wypełznąć. A potem jest płacz, zgrzytanie zębów, tony lodów waniliowo-czekoladowych i nadwaga.
Trzy metry nad niebem? Raczej dno i trzy metry mułu! Powinno się stanowczo zakazać takich produkcji. O.o
P.
Ten komentarz został usunięty przez administratora bloga.
OdpowiedzUsuń